पूर्वी एसियाली क्षेत्रमा चीनले ताइवान वरपर सुरु गरेको पछिल्लो व्यापक सैन्य गतिविधिले क्षेत्रीय सुरक्षामा स्थायी सैन्य दबाबलाई सामान्य बनाउने खतरा बढाएको छ। सन् २०२६ को नोभेम्बरको सुरुमा ताइवानको रक्षा मन्त्रालयले २४ घण्टाभित्र ४९ वटा चिनियाँ सैन्य विमानको उपस्थिति दर्ता गरेको थियो, जुन यस वर्षको सबैभन्दा बढी संख्या हो। तीमध्ये ३१ वटा विमानले ताइवान जलडमरूमध्यको मध्यरेखा पार गरी ताइवानको वायु रक्षा पहिचान क्षेत्रमा प्रवेश गरेका थिए।
यसका साथै, पश्चिमी प्रशान्त महासागरमा चिनियाँ विमानवाहक जहाज ‘लियाओनिङ’ सहित १०० भन्दा बढी नौसेना र कोस्टगार्डका जहाजहरू सञ्चालनमा रहेका थिए। भोलिपल्ट बिहान विमानको संख्या घटेर २२ मा आए पनि जल क्षेत्रमा विशाल सैन्य तैनाथी कायम नै रह्यो। यस प्रकारका निरन्तरका अभ्यासहरूले औपचारिक युद्धको घोषणा नगरीकनै ताइवानमाथि बहुआयामिक दबाब सिर्जना गर्ने बेइजिङको क्षमतालाई स्पष्ट पार्छन्।
सन् २०२२ को अगस्टमा तत्कालीन अमेरिकी तल्लो सदनकी सभामुख न्यान्सी पेलोसीको ताइपेई भ्रमणपछि सुरु भएको यो रणनीतिले दशकौंदेखि कायम रहेको अनौपचारिक मध्यरेखाको मान्यतालाई कमजोर बनाएको छ। जापान र फिलिपिन्स जस्ता छिमेकी मुलुकहरूमा पनि यसको प्रभाव परेको छ। सन् २०२६ को अक्टोबरमा टोकियोले ओसुमी जलडमरूमध्य भएर जाने चिनियाँ युद्धपोतहरू ट्र्याक गरेको थियो भने नोभेम्बरमा प्राटास टापु नजिक १३ औं पटक कोस्टगार्डको घुसपैठ दर्ता गरिएको थियो।
विश्वव्यापी सेमिकन्डक्टर उत्पादन र व्यापारिक समुद्री मार्गको केन्द्रमा रहेको ताइवान वरपरको यो अशान्तिले अन्तर्राष्ट्रिय अर्थतन्त्रलाई नै प्रभावित पार्न सक्छ। चीनको यो कदमले ताइवानको रक्षा तयारीलाई बढाउनुका साथै साना दुर्घटनाहरूलाई ठूलो द्वन्द्वमा परिणत गराउने जोखिम समेत बढाएको छ।
