ताइवानमा चीनसँग निकट समूहहरूले नक्कली सञ्चार गृह खडा गरी जासुसी गतिविधि सञ्चालन गरिरहेको तथ्य बाहिरिएसँगै अन्तर्राष्ट्रिय सुरक्षा वृत्तमा नयाँ तरंग पैदा भएको छ। विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय अनुसन्धानका अनुसार चिनियाँ प्रभाव रहेका यी नेटवर्कहरूले पत्रकारको भेषमा ताइवानी नागरिक समाज र स्थानीय निकायका गोप्य सूचनामा पहुँच बनाउने प्रयास गरेका छन्। यसलाई केवल सूचना चोरी मात्र नभई जनमानसमा मनोवैज्ञानिक प्रभाव पार्ने र प्रभाव विस्तार गर्ने दीर्घकालीन रणनीतिका रूपमा हेरिएको छ।
विशेषज्ञहरूका अनुसार यस्ता अपरिचित वा नक्कली प्रेस संस्थाहरूले पत्रकारिताको आवरणमा सामाजिक र सुरक्षा सम्बन्धी संवेदनशील वृत्तमा प्रवेश पाएका थिए। पछिल्लो समय चीनले प्रत्यक्ष सैन्य दबाबका सट्टा यस्ता ‘वैकल्पिक सञ्चार संरचना’ र साइबर निगरानीलाई प्राथमिकता दिएको पाइन्छ। अचम्मको कुरा के छ भने, चीनले आफ्नै देशमा प्रतिबन्धित रहेका विदेशी कृत्रिम बुद्धिमत्ता (एआई) प्रविधिहरू समेत जासुसी र सूचना युद्धका लागि प्रयोग गरिरहेको रिपोर्टहरूले देखाएका छन्।
यो घटनाक्रमले डिजिटल सुरक्षा र सञ्चार माध्यमको विश्वसनीयतामाथि ठूलो प्रश्नचिह्न खडा गरेको छ। नेपाल जस्ता मुलुकहरूमा पनि विदेशी प्रभाव र डिजिटल साक्षरताबारे बहस भइरहेका बेला ताइवानको यो उदाहरणले विशेष महत्त्व राख्छ। सूचना युद्ध र साइबर प्रभावको यो जोखिम अब साना मुलुकहरूका लागि पनि उत्तिकै घातक बन्न सक्ने देखिएको छ, जसका लागि समयमै प्रतिरक्षात्मक रणनीति आवश्यक छ।
