"नेपालले पनि भारतको भूमि मिचेको छ" भनी घोषणा गरेर मिस्टर टर्मिनेटरले संसद् भित्र उपद्रो नमच्चाए पनि एउटा राजनीतिक आँधीबेहरी पक्कै सिर्जना गरे। भारतलाई बचाउने बाहेक, उच्च तहको ओहोदामा रहेको व्यक्तिबाट, त्यो पनि संसद्मा र चोटमा नुन छर्कने गरी आफ्ना राष्ट्रपतिको भारत भ्रमणको पूर्वसन्ध्यामा र्याप ब्याटलको शैलीमा आएको उनको यो अप्रत्याशित जवाफबाट कोही पनि खुसी देखिँदैनन्। एउटा अनलाइन न्युज पोर्टलले यस भनाइलाई "सुसाइडल गोल" (आत्मघाती गोल) सँग तुलना गरेको छ।
हामीमध्ये कति जनालाई विद्यालयका ती दिनहरू सम्झना छ, जब गृहकार्यलाई बेवास्ता गर्ने, कक्षा कोठामा ढिलो आउने र सँगसँगै एउटा निरर्थक प्रश्नोत्तर सत्रमा प्रवेश गरेर अरूलाई ठग्न खोज्ने एउटा पात्र चलाख बन्न खोज्थ्यो? हामीलाई थाहा छ यी "सबै जान्ने" पात्रहरूले सायद कक्षाका केही महिलाहरूलाई प्रभाव पार्न वा आफ्ना प्रतिस्पर्धीहरूलाई मात दिन यस्तो हर्कत गर्छन्।
उनले यस समस्यामा तेस्रो पक्ष, बेलायतलाई आमन्त्रित गर्न खोजेर थप गल्ती गरे। बेलायतभित्र इङ्ल्यान्ड सार्वभौम मुलुक हो कि होइन मलाई वास्तवमै थाहा छैन। तर, अचम्मको कुरा त के छ भने उनका कट्टर प्रशंसकहरूले यो भनाइलाई भारतलाई वार्ताको टेबुलमा आकर्षित गर्न सावधानीपूर्वक तयार पारिएको वार्ता रणनीतिको एक हिस्सा हो भनी विश्वास गर्छन्। केही प्रतिभाशालीहरूले यसलाई "उल्टो कूटनीति" (रिभर्स डिप्लोमेसी) वा सोचमा नयाँ दृष्टिकोणको संज्ञा दिए। अरूले भने साहसिक बयान दिएको भन्दै प्रशंसा गरिरहेका छन् - जुन "विशाल नेपाल" को अवधारणा तर्फको कदम हो। प्रवक्ता लगायत उनको परराष्ट्र मन्त्रालयले "क्रस-बोर्डर होल्डिंग्स र कब्जा" को सन्दर्भ जोड्दै क्षति नियन्त्रण गर्न खोज्यो। कसैले उनीहरूको कुरा सुनिरहेको छैन। एउटा नेपाली उखान छ, "बन्दुकबाट छुटेको गोली र मुखबाट निस्केको बोली कहिल्यै फर्कँदैन।"
घृणित र अपमानित विपक्षीले सदनको बैठक अवरुद्ध गर्न ठुलो मात्रामा मसला पाएका छन्। सडकमा विद्यार्थी र युवा संगठनहरू उनको राजीनामा मागिरहेका छन्। जब राष्ट्रियताको कुरा आउँछ, हामी नेपालीहरूको अहंकार बढेको हुन्छ। यो कुरा पक्का हो।
यो अनावश्यक टिप्पणी यस्तो समयमा आएको छ, जब भारत वा विश्वको कुनै पनि देशले नेपालले अरू देशको भूमि मिचेको दाबी कहिल्यै गरेका छैनन्। यो झन्डै पुटिनले युक्रेनमा भूमि मिचेको दाबी गरे जस्तै हो। यो दुर्लभ वा असम्भव जस्तै छ। कुनै वैध मिचाहाले पनि आफूले अर्को देशको जग्गा वा सम्पत्ति मिचेको स्वीकार गरेको भेट्टाउन गाह्रो हुन्छ। यो भनाइले भारतलाई फाइदा पुर्याउन सक्छ र नेपाललाई रक्षात्मक स्थितिमा पुर्याउन सक्छ। यस लेखकले जे बुझ्यो त्यो यो हो; विपक्षीको ध्यान मोड्न, विचलित गर्न वा मत्थर पार्न उनले केवल लापरवाह, बिना तयारी टिप्पणी गरिरहेका थिए। यो एउटा गम्भीर गल्ती (फाक्स पास) पनि हुन सक्छ। तर यसको मूल्य चुकाउनुपर्नेछ। भनाइ सच्याउन जति ढिलाइ हुन्छ, आउँदा दिनहरूमा त्यति नै बढी समस्या हुनेछ। यो यति सजिलै साम्य हुनेवाला छैन।
यसअघि, उनका आफ्नै पार्टीका सदस्यहरू र विपक्षीहरू उनको सनकीपनका कारण असजिलो परिस्थितिमा परेका थिए - संसदीय सत्रहरूमा उपस्थित नहुने वा मौन बस्ने उनको बानीले गर्दा। अहिले मानिसहरू भन्दै छन् कि नेपालले अर्को देशको भूमि मिचेको जस्तो बकवास कुरा गर्नु भन्दा उनले आफ्नो मुख बन्द राखेको भए राम्रो हुने थियो।
तार्किक समाधान आफ्ना शब्दहरू फिर्ता लिनु नै हुनेछ। तर उनको बढेको अहंकारले उनलाई यसो गर्न दिने छैन। विपक्षीहरूको मागलाई बेवास्ता गर्दा वा समस्याको समाधान गर्न थप ढिलाइ गर्दा परिस्थिति मात्र जटिल बन्नेछ। उनका बिनाराजनीतिका सल्लाहकार डा. बाबुराम भट्टराईसँग महाभारतको एउटा पंक्ति छ: सत्य पनि गुलियो शब्दमा बोल्नुपर्छ। तर वास्तविकता के हो भने उनले ठुलो स्वरमा असत्य बोले।
