प्रधानमन्त्री बालेन्द्र साहले नेपाली राजनीतिमा एउटा अनौठो र शक्तिशाली रणनीति अख्तियार गरेका छन्— 'मौनता'। धेरै बोल्दा विवादमा फसिने डरले उनले कम बोल्ने नीति मात्र लिएका छैनन्, बरु 'विश्वकै कम बोल्ने प्रधानमन्त्री' का रूपमा 'गिनिज वर्ल्ड रेकर्ड' राख्ने तयारीमा समेत जुटेका छन्।
यो रणनीति पार्टी अध्यक्ष रवि लामिछानेको ठ्याक्कै उल्टो छ, जो सबैभन्दा धेरै बोलेर विश्व कीर्तिमान बनाउन माहिर मानिन्छन्।
संसदमा 'बोली' को खोजी
२०८३ वैशाख ३० को त्यो दिन २०८३ वैशाख ३० गते नेपाली संसदमा एक अभूतपूर्व दृश्य देखियो। प्रधानमन्त्रीको कुरा सुन्न र उनलाई देख्न नपाएको झोकमा विपक्षी दलहरूले सदन नै अवरुद्ध गरे। सामान्यतया नेताहरूले बोलेको विरोधमा सदन रोकिन्छ, तर यहाँ 'प्रधानमन्त्री किन बोल्दैनन्?' भन्ने माग राखेर हङ्गामा भयो।
सचिवालयमा 'नो मोबाइल' पोलिसी र कडा अनुशासन प्रधानमन्त्रीको कार्यशैली जति रहस्यमय छ, उनको सचिवालय त्यति नै अनुशासित। सूचना बाहिर नजाओस् र कर्मचारीहरू बाह्य दबाबबाट मुक्त रहुन् भन्नका लागि सचिवालयमा मोबाइल फोन प्रयोगमा पूर्ण प्रतिबन्ध लगाइएको छ।
छुट पाउने सीमित पात्र
केवल तीन जना— प्रेस सल्लाहकार दीपा दाहाल, राजनीतिक सल्लाहकार असिम शाह, र मुख्य सल्लाहकार कुमार बेनलाई मात्र मोबाइल बोक्ने अनुमति छ।
दिनचर्या
बिहान ९ देखि बेलुका ५ बजेसम्म राज्य सञ्चालनमा व्यस्त रहने बालेन, साँझ परेपछि आफ्नो परिवार र छोरीसँग समय बिताउन रुचाउँछन्।
मध्यस्थकर्तामार्फत सञ्चार
एक फरक शैली सञ्चार सीप आफैँले प्रदर्शन गर्नुपर्ने कला भए तापनि बालेनले भने 'इन्टरमिडियट्स' (मध्यस्थकर्ता) मार्फत कुरा गर्ने शैली अपनाएका छन्। उनी सिधै संवाद गर्नुको साटो आफ्ना विश्वासपात्र सल्लाहकारहरूलाई अघि सार्छन्, जसले गर्दा उनको रहस्य र ओज झन् बढेको देखिन्छ।
निष्कर्ष
लोकतन्त्रमा जनताप्रति उत्तरदायी हुनुपर्ने भए तापनि बालेनको यो 'मौन व्रत' उनका लागि शक्ति र विपक्षीका लागि टाउको दुखाइको विषय बनेको छ। नबोलीकनै काम गर्ने उनको यो सेलिब्रिटी शैलीले नेपाली राजनीतिमा नयाँ भाष्य निर्माण गरिरहेको छ।
