चीनका फलफूल बजारहरू, जुन कुनै समय समृद्धि र प्रगतिका प्रतीक मानिन्थे, अहिले गहिरो आर्थिक र सामाजिक संकटको केन्द्र बनेका छन्। किसानहरूले खान योग्य अङ्गुर, आँप र ब्लुबेरीहरू फोहोरको बाल्टिनमा खन्याइरहेका दृश्यहरूले केवल कृषिको असफलतालाई मात्र होइन, बरु एउटा यस्तो समाजको चित्रण गरिरहेका छन् जहाँ विश्वास र नैतिकताको जग हल्लिएको छ। चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीले स्थिरताको दाबी गरिरहँदा वास्तविकतामा भने बजारमा निराशा र धोकाधडी व्याप्त छ।
बजारमा फलफूलको प्रचुरता देखिए पनि सर्वसाधारणको क्रयशक्तिमा आएको ह्रासले माग ठप्प भएको छ। एकातिर स्थिर ज्याला र अर्कोतिर बढ्दो लागतका कारण नागरिकहरूले फलफूललाई आफ्नो बजेटबाट हटाउन थालेका छन्। यसले गर्दा किसानहरूले एकातिर उत्पादन बेच्न नसक्ने र अर्कोतिर सस्तोमा बेच्दा लागत पनि नउठ्ने मार खेपिरहेका छन्। "साझा समृद्धि" को नारा लगाइरहँदा किसानहरूले लाखौँ डलरको नोक्सानी व्यहोरिरहेका छन् भने उपभोक्ताहरू आधारभूत खाद्यान्नबाट समेत वञ्चित हुँदैछन्।
कृषि क्षेत्रको यो संकटलाई खाद्य उद्योगभित्रको चरम लापरबाही र धोकाधडीले झनै उग्र बनाएको छ। रसायन प्रयोग गरिएका आरु, कुहिएका स्ट्रबेरी र नक्कली किवीहरूले बजार भरिएका छन्। नाफा कमाउने अन्धो दौडमा अस्वस्थकर वस्तुहरूको मिसावटले उपभोक्ताको विश्वास पूर्ण रूपमा समाप्त भएको छ। "यस्तो खानेकुरा कसले खान्छ?" भन्ने डर र आशंकाले गर्दा अहिले मानिसहरू निःशुल्क पाउँदा समेत फलफूल छुन डराउने अवस्था सिर्जना भएको छ।
सरकारको मौनताले यस संकटलाई अझ भयावह बनाएको छ। प्रणालीगत असफलता स्वीकार गर्नुको सट्टा अधिकारीहरूले भ्रमपूर्ण तथ्याङ्क र प्रचारप्रसारलाई मात्र जोड दिइरहेका छन्। अत्यधिक उत्पादन र सरकारी अनुदानको आडमा अल्पकालीन वृद्धिको भ्रम सिर्जना गर्दा अन्ततः बजार संतृप्ति र पतनको चक्र दोहोरिरहेको छ।
कुनै पनि अर्थतन्त्रले न्यून नाफा वा सुस्त वृद्धिलाई त झेल्न सक्छ, तर हरेक स्तरमा गुमेको आत्मविश्वासले समाजको जग नै भत्काइदिन्छ। चीनको यो फलफूल संकट केवल कृषि क्षेत्रको समस्या मात्र होइन, बरु यो शासन व्यवस्था र नैतिकतामा आएको ह्रासको स्पष्ट संकेत हो। जब किसानका आँसु र जनावरलाई खुवाइएका फलफूलले बजार भर्िन्छन्, तब यसले एउटा सभ्यता नै जोखिममा रहेको संकेत गर्दछ।
