विमानले बिस्तारै धरती छोड्दै गर्दा
मेरो शरीर मात्र माथि उडिरहेको थिएन,
वर्षौंदेखि थाकेको मेरो मन पनि
कतै टाढा उड्न थालेको थियो।
झ्यालबाहिर
सहरहरू साना बिन्दु बने,
सडकहरू रेखा बने,
र मानिसहरूले बनाएका
जात, पद, धन, अभिमानका पर्खालहरू
एकै क्षणमा अर्थहीन लागे।
माथि…
अझ माथि…
अचानक
मेरो आँखाअघि फैलियो
सेतो बादलहरूको एउटा अनन्त समुद्र।
त्यो दृश्य यति सुन्दर थियो
कि केही क्षणका लागि
म बिर्सिएँ
म यात्रामा छु कि
कुनै अर्को जन्ममा प्रवेश गरिरहेको छु।
बादलहरू
केवल पानीका कण थिएनन्।
तिनीहरू
अधुरा सपनाहरूका घर थिए,
बिछोडले थाकेका आत्माहरूको विश्रामस्थल थिए,
र ती सबै भावनाहरूको आश्रय थिए
जसलाई मानिसहरूले
धरतीमा लुकाएर बाँच्न सिकेका छन्।
म हेर्दै गएँ…
हेर्दै गएँ…
र थाहै नपाई
मेरो कल्पनाले
त्यही बादलहरूको बीचमा
एउटा संसार रच्यो।
त्यहाँ
कसैले कसैलाई छोड्दैनथ्यो।
समयले
सम्बन्धहरू चोर्दैनथ्यो।
अहंकारले
प्रेमलाई हराउँदैनथ्यो।
त्यहाँ
आँसुहरूलाई कमजोरी भनिँदैनथ्यो,
र मुस्कानहरू
कहिल्यै मुखौटा हुँदैनथे।
त्यहाँ
मेरा बाल्यकालका दिनहरू
मलाई पर्खिरहेका थिए।
आमाको न्यानो काख,
बुबाको सुरक्षाभित्र लुकेको निस्वार्थ प्रेम,
हराएका साथीहरू,
अधुरा कुराकानीहरू,
कहिल्यै नभेटिएका अँगालाहरू…
सबै
त्यही बादलहरूको बीचमा
मलाई हेरेर मुस्कुराइरहेका थिए।
म केही बोलिनँ।
किनकि
त्यहाँ शब्दहरूको आवश्यकता थिएन।
भावनाहरू आफैँ बोलिरहेका थिए।
आँखाहरूले वर्षौँदेखि थामेका कथाहरू सुनाइरहेका थिए।
र आत्माले
पहिलो पटक
आफ्नै अस्तित्वलाई
निसर्त अँगालो हालिरहेको थियो।
त्यही क्षण
मैले एउटा सत्य महसुस गरेँ
मैले त्यहाँ मेरो जीवन भेटेँ।
जुन जीवन
दैनिक जिम्मेवारीको भारीमुनि हराएको थियो।
अरूलाई खुसी बनाउने प्रयासमा
आफ्नै खुसी बिर्सिएको थियो।
सधैँ बलियो देखिन खोज्दै
भित्रभित्रै हजारौँ पटक टुटेको थियो।
सबैको आँसु पुछ्ने क्रममा
आफ्नै आँखा कहिले ओभाना भए,
त्यसको हिसाब नै रहेन।
त्यो जीवन
सेता बादलहरूको काखमा
मलाई धैर्यका साथ पर्खिरहेको रहेछ।
उसले
न कुनै प्रश्न सोध्यो,
न कुनै गुनासो गर्यो।
उसले केवल
मेरो हात समात्यो।
र त्यस स्पर्शले
मेरो वर्षौँदेखिको थकान,
असफलताहरू,
अधुरा इच्छाहरू,
र मनभित्रका सबै चर्किएका आवाजहरू
बिस्तारै शान्त पारिदियो।
त्यो क्षण
मैले बुझेँ
मानिस
सधैँ नयाँ ठाउँ खोज्न यात्रा गर्दैन।
कहिलेकाहीँ
ऊ त
आफ्नै हराएको अस्तित्व खोज्न यात्रा गर्छ।
अचानक
विमान हल्का काँप्यो।
कप्तानको आवाज सुनियो
“हामी अब अवतरणको तयारीमा छौँ।”
मैले फेरि
झ्यालबाहिर हेरेँ।
बादलहरू
अझै पनि
त्यत्तिकै निर्मल थिए।
तर यसपटक
बादलहरू मात्र पछाडि छुटिरहेका थिएनन्
मेरो एउटा हिस्सा पनि
त्यहीँ कतै रहिरहेको थियो।
विमान
धरतीमा अवतरण गर्यो।
सबै यात्रुहरू
आ-आफ्नो गन्तव्यतिर लागे।
तर म…
म भने अझै पनि
त्यही बादलहरूको बीचमा
आफ्नो आत्मासँग बसेको थिएँ।
आज पनि
जब जीवनले धेरै थकाउँछ,
जब सम्बन्धहरूले
मनभन्दा बढी घाउ दिन्छन्,
जब भीडको बीचमा
आफ्नै परिचय हराएजस्तो लाग्छ,
म आँखा बन्द गर्छु।
र फेरि
त्यही उडान सम्झन्छु।
त्यही झ्याल।
त्यही सेतो आकाश।
त्यही बादलहरू।
किनकि
मेरो जीवन
धरतीको कोलाहलमा भेटिएको थिएन।
मैले त्यसलाई भेटेको थिएँ
एउटा उडानमा,
जहाँ आकाशले
मलाई मेरो आत्मासँग परिचय गराएको थियो।
सायद
स्वर्ग कुनै ठाउँ होइन।
स्वर्ग त त्यो क्षण हो,
जहाँ मानिसले
अरू सबैलाई होइन,
पहिलो पटक
आफैँलाई भेट्छ।
र यदि कुनै दिन
कसैले मलाई सोध्यो
“तिमीले जीवन कहाँ भेट्यौ?”
म मुस्कुराउँदै भन्नेछु
धरतीमा होइन…
बादलहरूको बीचमा,
एउटा साधारण उडानका असाधारण क्षणहरूमा,
जहाँ मैले पहिलो पटक
आफ्नो हराएको जीवन भेटेँ।
र त्यही दिनदेखि
मलाई थाहा भयो
सबैभन्दा लामो यात्रा
देशहरूको होइन,
आफ्नो आत्मासम्म पुग्ने यात्राको रहेछ।
चन्दा पराजुली
