विषाक्त मानिसहरूबाट टाढिँदै, आफ्नै उज्यालोतर्फ
कहिलेकाहीँ जीवनमा सबैभन्दा ठूलो युद्ध
अरूसँग होइन, आफ्नै मनभित्र लड्नुपर्छ।
त्यहाँ केही अनुहारहरू हुन्छन्,
जसले मुस्कानको आवरणभित्र ईर्ष्या लुकाएका हुन्छन्,
केही सम्बन्धहरू हुन्छन्,
जहाँ माया कम र स्वार्थ धेरै हुन्छ।
केही आवाजहरू हुन्छन्,
जसले सत्यभन्दा अफवाह फैलाउन जान्दछन्,
अनि केही मानिसहरू हुन्छन्,
जो आफूभित्रको अँध्यारो देख्न नसकेर
अरूको उज्यालोलाई दोष दिन्छन्।
म पनि तिनैमध्ये केही मानिसहरूका लागि
आफ्नो समय, माया र ऊर्जा खर्चिरहेँ।
उनीहरूका दुःखमा साथ बनेँ,
उनीहरूका कमजोरीमा पर्दा बनेँ,
उनीहरूका कठिन दिनमा भरोसा बनेँ।
आफूभित्र पीडा लुकाएर पनि
उनीहरूको अनुहारमा मुस्कान ल्याउन खोजेँ।
तर अन्ततः के पाएँ?
मेरो निःस्वार्थतालाई स्वार्थ भनियो,
मेरो मौनतालाई घमण्ड भनियो,
मेरो आत्मसम्मानलाई अहंकार भनियो,
अनि उनीहरूकै लागि गरेको त्यागलाई
मेरो विरुद्धको कथामा प्रमाण बनाइयो।
जसलाई मैले अँध्यारोबाट बाहिर ल्याउन खोजेँ,
उनीहरूले नै मलाई अँध्यारोको कारण बनाए।
जसका लागि म सधैँ असल बन्न खोजेँ,
उनीहरूकै आँखामा म खराब बनाइएँ।
तर अब म बदलिँदै छु।
कसैको ईर्ष्यालाई आफ्नो कमजोरी ठान्ने छैन।
कसैको नकारात्मक सोचलाई आफ्नो परिचय बनाउने छैन।
अफवाहको जवाफमा आफ्नो चरित्रको व्याख्या गर्ने छैन।
झुटको अगाडि सत्यलाई पटक-पटक प्रमाणित गर्ने छैन।
र कसैको स्वार्थका लागि आफ्नो आत्मसम्मान बेच्ने छैन।
म अब आफ्ना मनका विषाक्त ढुङ्गाहरू
एक-एक गर्दै फाल्दै छु।
ईर्ष्या, द्वेष, प्रतिशोध, नकारात्मकता र अनावश्यक सम्बन्धहरूबाट
आफ्नो मनलाई मुक्त गर्दै छु।
म आफ्नो मस्तिष्कलाई शान्त राख्न चाहन्छु,
आफ्नो हृदयलाई प्रेमले भरिराख्न चाहन्छु,
आफ्नो पहिचान अरूको विचारमा होइन,
आफ्नै कर्म र आत्मसम्मानमा खोज्न चाहन्छु।
मलाई अब ठूलो भीड चाहिँदैन,
साँचो मन भएका केही मानिस भए पुग्छ।
मलाई सबैको प्रशंसा चाहिँदैन,
आफ्नो आत्माले आफूलाई दोष नदिए पुग्छ।
मलाई हरेक सम्बन्ध जोगाउनु छैन,
आफ्नो अस्तित्व जोगाउनु छ।
किनकि जीवनको सुन्दरता
सबैलाई खुसी पार्नुमा होइन,
आफूभित्रको शान्ति बचाइराख्नुमा रहेछ।
अब म कसैसँग युद्ध गर्दिनँ।
न कसैलाई हराउने चाहना छ,
न कसैलाई आफ्नो मूल्य बुझाउने हतार।
म केवल आफूलाई जित्न चाहन्छु।
उनीहरूले मलाई खलनायक बनाए भने बनाउन दिऊँ,
उनीहरूले मेरो बारेमा कथा लेखे भने लेख्न दिऊँ।
म आफ्नो जीवनको कथा
तिनीहरूको ईर्ष्या र नकारात्मकताले लेख्न दिने छैन।
किनकि मेरो मन कुनै फोहोर फाल्ने ठाउँ होइन,
जहाँ अरूले आफ्नो विषाक्तता खन्याइरहून्।
मेरो हृदय कुनै युद्धभूमि होइन,
जहाँ हरेक दिन कसैको स्वार्थसँग लडिरहनुपरोस्।
अब म आफूलाई रोज्छु।
आफ्नो शान्ति रोज्छु।
आफ्नो खुसी रोज्छु।
आफ्नो पहिचान रोज्छु।
र अन्त्यमा, एउटा कुरा सधैँ सम्झिरहनेछु
म कसैको जीवनमा उज्यालो बन्न खोज्दा आफूलाई जलाउन सक्छु,
तर अब कसैको अँध्यारोको दोष बोकेर बाँच्ने छैन।
उनीहरूको कथामा म खलनायक होऊँला,
तर आफ्नै जीवनमा म फेरि एकपटक उज्यालो बन्नेछु।
